POCZĄTKI ŁUSZCZYCY

Łuszczyca to przewlekła choroba zapalna całego organizmu, która w żadnym wypadku nie jest zakaźna, infekcyjna lub alergiczna. Łuszczyca to schorzenie autoimmunologiczne, które jest kombinacją wielogenowej (dziedzicznej) predyspozycji, połączonej z czynnikami środowiskowymi, do których należą różne leki, przebyte infekcje i traumatyczne przeżycia.

Łuszczyca należy do najczęstszych chorób skóry, która dotyka około 2-3 % populacji Europy, a na świecie cierpi na nią blisko 80 milionów ludzi. Zalicza się ją do chorób autoimmunologicznych, w których system odpornościowy atakuje własny organizm. U 20 do 30% pacjentów zmagających się z tą chorobą, ma ona przebieg układowy. W przypadku pacjentów z umiarkowaną i ciężką formą łuszczycy istnieje zwiększone ryzyko zespołu metabolicznego i choroby układu sercowo-naczyniowego.

Łuszczyca ma też wyraźny wpływ na jakość życia pacjentów, co potwierdzają badania, w których pacjenci  podają, że współczesne leczenie, choć często skuteczne, nie przynosi zadowalającego i długotrwałego rozwiązania.

Wyróżniamy wiele form łuszczycy, które różnią się ze względu na miejsce występowania zmian skórnych. Występowanie i lokalizacja wykwitów łuszczycowych jest zróżnicowana. Niektórzy mogą mieć tylko jedno miejsce na ciele, na którym występują wykwity, inni z kolei mają całe ciało pokryte zmianami.  
  • Łuszczyca pospolita - (łac. psoriasis vulgaris) to najczęstsza postać łuszczycy, która występuje u blisko 90% pacjentów. Czerwone, łuskowate, symetrycznie pojawiające się plamy są charakterystycznie umiejscowione na kończynach. Występują szczególnie w okolicach łokci, kolan, części głowy pokrytej włosami, pośladków i w obszarze narządów płciowych, jak również w okolicy odcinka krzyżowego. Stopień występowania zmian różni się znacznie, w zależności od pacjenta.   
loziskova_psoriaza
  •  Łuszczyca kropelkowata (grudkowa) (łac. psoriasis guttata - z łac. gutta oznacza kroplę). U ponad 30% pacjentów cierpiących na łuszczycę pierwszy wysiew zmian występuje przed upływem 20 roku życia. W wielu przypadkach pojawienie się łuszczycy kropelkowatej jest pierwszym objawem skłonności pacjenta na zachorowanie. Paciorkowcowe zapalenie gardła lub wirusowa infekcja górnych dróg oddechowych, może zwiastować jej pojawienie się. Łuszczyca kropelkowata występuje u mniej niż 2% przypadków, ale jest to standardowy podtyp łuszczycy u dzieci i dorosłych. Ten rodzaj łuszczycy charakteryzuje się wysypem małych kropelek (0,5-1,5 cm) w górnej części tułowia i kończynach.
pustulozna_psoriaza
  • Erytrodermia łuszczycowa - ten rodzaj łuszczycy charakteryzuje się silnym zaczerwienieniem, a jej początek może być stopniowy lub ostry. Mimo że istnieje wiele przyczyn erytrodermii, wskazówki dla diagnostyki erytrodermii łuszczycowej obejmują poprzedzający nalot w klasycznych miejscach, charakterystyczne zmiany na paznokciach oraz obrzęk twarzy. Erytrodermia łuszczycowa przedstawia powszechną formę zachorowania, która dotyka wszystkie miejsca na ciele łącznie z twarzą, rękami, nogami, paznokciami, tułowiem i kończynami. W przypadku gdy występują wszystkie z wymienionych objawów, najbardziej czytelnym znakiem świadczącym o występowaniu erytrodermii łuszczycowej jest rumień. Ten rodzaj łuszczycy występuje u mniej niż 10 % pacjentów. Może się jednak pojawić jako komplikacja łuszczycy pospolitej lub na skutek nagłego odstawienia, określonego rodzaju leków. Erytrodermia łuszczycowa różni się znacząco od innych postaci łuszczycy. Charakteryzuje się ona występowaniem krost na dłoniach lub stopach. Jako leczenie wspomagające warto stosować kremy zawierające minerały z Morza Martwego.
erytodermalna_psoriaza Łuszczyca jako choroba dziedziczna - w serii przeprowadzonych badań, dodatnia anamneza rodzinna waha się od 35 do 90% przypadków pacjentów z łuszczycą. Opierając się na obszernych badaniach przeprowadzonych w Niemczech, można stwierdzić, że w przypadku, gdy oboje z rodziców miało łuszczycę, ryzyko wystąpienia choroby wynosiło 41%, a gdy tylko jeden z rodziców był dotknięty chorobą, ryzyko wynosiło 14%.

Analiza stopnia zgodności między bliźniętami jednojajowymi i dwujajowymi, jest kolejną metodą badania wpływu czynników genetycznych na chorobę. Lekarze Farber i Nall przeanalizowali opublikowane dane z badań łuszczycy u bliźniąt. Z 141 jednojajowych par bliźniąt, aż 82 cierpiały na łuszczycę. Natomiast z 155 par bliźniąt dwujajowych, tylko 31 było dotkniętych schorzeniem. W związku z tym istnieje dwukrotne, a nawet trzykrotne zwiększenie ryzyka występowania łuszczycy u bliźniąt jednojajowych w porównaniu z bliźniętami dwujajowymi. Co oznacza znaczący wpływ czynników genetycznych na występowanie choroby.  

 

« wróć do bloga

Blog

Łuszczyca na powiekach

Poznajcie 3 wyjątkowe składniki w linii Psorioderm

Mocznik - lekarstwo dla suchej i wrażliwej skóry

Jak oczyszczać delikatną skórę wrażliwej cery?